Vertrekken

Hoe groeien we op en tot wat groeien we uit? In de prikkelende debuutbundel van Anne Marijn Voorhorst, Vertrekken, waart een schim door haar herinneringen, die zich als aardlagen hebben opgehoopt. De geestverschijning kent geen vaste vorm, maar beweegt zich tussen tienermeisje en volgroeid wezen. In duizelingwekkende winkelcentra ontplooit ze zich tot een koopkrachtige prooi, en zweeft ze langs spiegels die steeds een andere versie van haar weerkaatsen. In haar zoektocht wordt ze verliefd en trekt ze zich terug in haar dagboek, waar binnen- en buitenwerelden de confrontatie aangaan. Van zich afbijtend en kwetsbare kernen blootleggend, daalt ze af naar het ondergrondse. In de vochtige gangenstelsels vindt ze verbinding met datgene wat ons omringt: lichamen van anderen, tekens, sferen. 

Vertrekken is zowel een beklemmende als bevrijdende tocht, waarin de ruimten van de helverlichte bovenwereld vaak onveiliger blijken dan die van het schimmenrijk.

‘Dat een kristallijn, helverlicht spiegelpaleis van grootstedelijke poëzie zo intiem, tastend en lijfelijk kan zijn! Vertrekken is erotisch en soms kwetsbaar, maar verliest nooit haar ruggengraat.’ — Sarah De Koning

‘Voorhorsts poëzie is visceraal en tegelijk ontdaan van concreta – een ik dat incasseert, zich ingraaft, de macht over de taal behoudt, en klaar is om aan de oppervlakte te komen.’ — Sven Vitse

ANNE MARIJN VOORHORST (1992) schrijft over verlangen, intimiteit en macht, en heeft een fascinatie voor het monsterlijke. Ruimtelijke structuren als winkelcentra en grotten vormen het geraamte van haar poëzie. Ze publiceerde in De Gids, De Revisor, Poëziekrant, nY, op Samplekanon, en is redacteur bij DIG. Ze werkt regelmatig samen met beeldend kunstenaars en muzikanten. Als dj onderzoekt ze op intuïtieve wijze het snijvlak van poëzie en muziek.