Ten oosten van het einde van de wereld

De bundel Ten oosten van het einde van de wereld gaat volledig over licht. Bij zijn debuut in 2004 wist Jon Ståle Ritland al dat hij een reeks bundels wilde schrijven die samen de vier elementen zouden behandelen en gaf die reeks als werktitel Elegie van de elementen. Het gaat daarbij niet om de klassieke elementen ‘aarde, vuur, lucht en water’, maar om ‘genen, water, koolstof en licht’. Ten oosten van het einde van de wereld is de laatste bundel van de vier, die gewijd is aan licht. Licht komt in vele vormen in de gedichten voor: het licht dat ons bereikt uit sterrenstelsels die niet meer bestaan, het licht van de zon, de bliksem of röntgenstralen, en ten slotte het licht dat nodig is om te zien. Bij licht hoort echter ook duisternis, wat tot uiting komt in verlies en verdriet. Dat geeft de heldere gedichten in deze bundel spanning en diepte.

Met voorwoord van Anna Eble.

‘In Ten oosten van het einde van de wereld laat Jon Ståle Ritland zien dat hij nog steeds een auteur is die grote gedachten en het intieme menselijke kan samenbrengen.’ — Klassekampen

JON STÅLE RITLAND (1968) is in het dagelijks leven oogarts en heeft daarnaast als dichter een zeer gevarieerd oeuvre opgebouwd. Zo schreef hij een dichtbundel over tennis en een zeer succesvolle bundel over eten en gerechten. Voor Ritland bestaat er een natuurlijk verband tussen wetenschap en poëzie, iets wat duidelijk in zijn poëzie naar voren komt. Hij gebruikt wetenschappelijk vocabulaire in zijn gedichten uit astronomie, genetica en geneeskunde.