Naar niets

Met Naar niets plaatst Conrad een indrukwekkend orgelpunt achter een uniek poëtisch oeuvre.

In Naar niets zet Patrick Conrad zijn poëtische weg naar het einde – ingezet met de bundels Ende bomen (2020) en Oude, koude nachten (2022) – voort. In het merendeel van de 68 gedichten, verdeeld over zes cycli, blikt Conrad ontwapenend eerlijk terug op zijn rijkgevulde leven, op de successen en, vooral, de mislukkingen. De romanticus in hem treedt op de voorgrond in de langste cyclus ‘De zwarte zangen’, al maken de grote gevoelens meer plaats voor stoïcijnse berusting: ‘Volgens de wetten van de vergankelijkheid heb ik de overkant bereikt’. Met ‘De Weege Suite’ grijpt Conrad terug op een beproefd procedé, dat hij eerder al toepaste in 11 sad songs for Edward Kienholz (1971) en ‘Die Witkin Suite’ (2013). Zoals Edward Kienholz en Joël-Peter Witkin, is de Amerikaanse gonzo-fotograaf Weegee een kunstenaar met wie Conrad zich verwant voelt en in wiens wereld hij zich herkent. Het is dezelfde wereld waarin zijn films, romans noirs en grafische werk zich situeren.

PATRICK CONRAD (1945) is dichter, romanschrijver, filmmaker en grafisch kunstenaar. Sinds zijn debuut in 1963 publiceerde hij een vijftiental dichtbundels en een twintigtal romans. In 1969 was hij een van de jongste laureaten van de Arkprijs van het Vrije Woord en voor zijn romans noirs kreeg hij zowel de Diamanten Kogel (2007) als de Hercule Poirotprijs (2015). Daarnaast realiseerde hij twee langspeelfilms, waaronder de cultfilm Mascara (1987). Als beeldend kunstenaar stelde hij tentoon in binnen- en buitenland. Momenteel woont en werkt hij in Porto Alegre (Brazilië).