Voor een superpoëtische samenleving: Maud Vanhauwaert
Wij kiezen resoluut voor een superpoëtische samenleving. En met ons de dichters die dat dag in dag uit proberen waar te maken. Onze eerste kandidaat: Maud Vanhauwaert! Ontdek haar verhaal hieronder.
"Er is een alinea uit het essay 'Poëzie en Neurofysiologie' van Aria Altena die al een decennium lang boven mijn mentale bed hangt:
"Poëzie is een mogelijkheidsverschaffer: ze stelt de hersenen in staat om de wereld anders en op verschillende wijzen, te zien. Omdat taal evenals de wereld constant verandert, kan poëzie gebruikt worden als middel om veranderingen in de werkelijkheid te volgen, het hoofd te bieden, voor te zijn. Poëzie lezen is een manier om alert te zijn. Poëzie is de smart drug die ervoor zorgt dat de zenuwcellen in beweging blijven, de smart drug die in staat stelt om de elementen van de werkelijkheid steeds opnieuw in een nieuwe constellatie te ervaren, die, wie weet, de lezer er zelfs toe in staat stelt de categorisering van de werkelijkheid voor te zijn. "(https://ariealt.home.xs4all.nl , 1998)
Dit vat voor mij perfect samen wat poëzie is en kan zijn. Ik ervaar poëzie als een hersentraining, als een manier om de geest flexibel te houden. Om elke keer weer nieuwe bruggetjes aan te leggen, en om zo beelden en ideeën met elkaar te verbinden die elkaar nooit eerder raakten. Voor mij is poëzie dan ook niet zomaar een vrijetijdsbesteding, maar een levensfilosofie die het mij mogelijk maakt om mee te kunnen draaien in een gefragmenteerde, hybride wereld waarin verschillende taalidiomen wel eens met elkaar dreigen te botsen."
Foto (c) Jill Bertels
Maud Vanhauwaert is schrijver en theatermaker, sinds 2018 ook Stadsdichter van Antwerpen.
