Sarah de Koning wint de Poëziedebuutprijs 2026
Sarah de Koning is met haar bundel Tekstielen (Querido, 2025) de kersverse laureaat van de Poëziedebuutprijs 2026, een initiatief van Poëziecentrum en deAuteurs.
de Koning ontvangt een geldprijs van 1500 euro, was eerder deze zomer te gast tijdens Apéro Poëzie op Theater Aan Zee en is nu ook te horen in de podcast Beeldspraak.
Via Luisterpuntbibliotheek werd er een Daisy-versie gemaakt van de bundel.
Op 28 augustus om 17u00 vond de prijsuitreiking plaats op Kunstenfestival Watou. Daar werd de Koning ook bekroond met de Watou-publieksprijs. In De Standaard der Letteren verschijnt er een portret van de laureaat.
Over Sarah de Koning
Sarah de Koning (1992) is dichter. Ze woont en werkt in Gent. Haar poëzie verscheen o.a. in/op Het Liegend Konijn, nY, De Revisor en DIG. In het najaar van 2025 verscheen haar debuut Tekstielen bij Uitgeverij Querido. De bundel werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs 2026 en stond op de longlist van De Grote Poëzieprijs 2026. Tekstielen werd bekroond met de Johan Polak Poëzieprijs en de Poëziedebuutprijs.
De jury over Tekstielen
Uit het juryverslag: "Tekstielen omvat vijfenzestig gedichten met een ogenschijnlijk onopvallende, prozaïsche vorm. Het is de dichtheid van de tekst die nadere vormgeving overbodig - zelfs ongewenst - lijkt te maken. De dichter laat woorden, beelden en betekenissen versmelten tot een heel persoonlijk en eigenzinnig amalgaam. Niettemin blijkt dat geheel zo herkenbaar als een sculptuur van vlees en bloed. Deze tekstielen zijn onnavolgbaar verfijnd geweven, maar het zijn ook gedichten die elke poging tot begrip tarten. Ze trekken je de versregels in en dwingen je als lezer in een staat van een 'onbedoeld voorgevoel van anders leven.' Tekstielen tart elke illusie van houvast. Een ongewone hypnose die leidt tot ‘laaiend dwalen’. Deze bundel lezen is spelen met vuur, je vingers branden aan de zeggingskracht van kus en geseling. Alles valt je uit handen, zelden raak je zo verslonden. Mocht je denken een vergelijking voor dit werk te hebben gevonden dan blijkt die al vervlogen. Je wordt lieflijk bij de strot gepakt om dan te huiveren na een tedere zoen. Intens, uitzinnig, ruig, toch zo verstild als een ansicht uit een verre verbeelding. ‘Ik weet dat ik zo niet ben, ik probeer alleen maar zo te leven: hier zijn ze, de woorden die ik niet kan schrijven voordat jij ze schrijft.’ Je zou wensen deze dichter terug te kunnen schrijven. Dat is niet meer nodig. Ze heeft al in je gegraaid."
Dit jaar bestond de jury uit: Uschi Cop (juryvoorzitter), Antoine de Kom en Linde De Potter.
