Boekpresentatie: 'Hoe licht vibreert' van Jo Gisekin

De bundel Hoe licht vibreert bevat gedichten bij schilderijen van bekende Leie-schilders zoals Emile Claus, Gustave Van de Woestyne,  Frits van den Berghe, Valerius De Saedeleer, Albert Saverys, Hubert Malfait, Roger Raveel en anderen. Het boek is prachtig geïllustreerd en door Frederik Hulstaert schitterend vormgegeven.

De beeldgedichten van Jo Gisekin zijn uniek in hun soort. De lezer wordt getrakteerd op genereuze, in zacht marmer gebeitelde taal, die ‘de zwenk van de zon’ evoceert en het diafane of exuberante licht in het werk van Emile Claus en andere Leieschilders weerspiegelt. Opvallend is de lijfelijke inslag van deze poëzie, waaruit ‘gulzigheid’ spreekt én een drang om de geslotenheid van de picturale wereld open te breken. (Yvan De Maesschalck)

De poëzie van Gisekin is als ‘culturele endorfine’, een neurotransmitter die ons via onze zenuwbanen meevoert in de richting van dezelfde gelukzaligheid die ons overvalt wanneer we de schilderijen van Emile Claus bekijken. (Wim Lammertijn, conservator mudel Deinze)

Jo Gisekin (Leentje Vandemeulebroecke) groeide op in Machelen aan de Leie. Zij publiceerde een dozijn bundels, van Een dode speelgoedvogel in 1969 tot Klein schildersboek in 2022. Behalve door de algemeen-menselijke thema’s laat zij zich inspireren door de natuur, de muziek en de schilderkunst. Gedichten van haar zijn vaak gebloemleesd en vertaald in het Frans, het Engels en het Duits; een aantal werd getoonzet door Vic Nees, Ernest Van der Eyken, Wilfried Westerlinck en Lucien Posman.

De bundel wordt op zaterdag 13 september om 19 uur voorgesteld in het mudel, het Museum van Deinze en de Leiestreek, Lucien Matthijslaan 3/5, Deinze. Sprekers zijn de conservator van het mudel, Wim Lammertijn, uitgever Bert Potvliege van het Poëziecentrum en hoogleraar Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit Gent Yves T’Sjoen. De dichteres lees enkele gedichten met projectie van de schilderijen waarop ze geïnspireerd zijn.

De fietsster

Ze berijdt haar verlangens met

benen acrobatisch in slagorde

voeten in pedalen gesmeed

gevels vernauwen het zicht niets

verstoort haar evenwicht

vanop haar hoogvlakte beweegt ze op het

ritme van het hobbelig parcours het hoofd

strak in het gareel bezeten de weg te korten

ze fietst zichzelf achterna alsof ergens iemand

lichter dan wind haar vervoert iemand

voor wie ze nog telt: liefde in rafels wellicht

en tastbaar als borduursel op de jurk rond

het eigenste lijf

alsnog zonder bestemming

de wellust broeierig en glansrijk

in balans.