Bartosiks vorige bundel Sunt Lacrimae ging ook over zijn Poolse voorgeschiedenis. Het is een indringende hommage aan zijn vader, een afscheid dat veel stilte en eenzaamheid uitademt. Sunt Lacrimae is in 1990 in beperkte luxe-editie gepubliceerd en is nu in herwerkte versie opgenomen in de gelauwerde bundel Geschreven Familie.

Bartosik was in de jaren zeventig lid van de Pink Poets, een dichtersclub die in Antwerpen actief was tussen 1972 en 1982. De Pink Poets waren een dandyesk gezelschap. Ze cultiveerden met veel ijver hun broederschap: elke Pink Poet schreef het initiaal pp achter zijn naam. De Pink Poets hadden het voor experimentele en romantische poëzie. Hun poëzie neigde soms naar het sentimentele, maar doorgaans wordt Bartosiks poëzie omschreven als metafysisch-mystiek. 

Naast Geschreven familie en Sunt Lacrimae verschenen van Michel Bartosik ook Linguïstiek (1975), De verzamelnaam der eenzaamheid (1976) en Rigor Mortis (1980).

Bartosik doceert Nederlandse Letterkunde en poëzie aan de Vrije Universiteit Brussel en de Université Libre de Bruxelles.

De Poëzieprijs van de Provincie Antwerpen 2006 werd eerder gewonnen door Hugues C. Pernath (1967), Herman de Coninck (1971), Patrick Conrad (1979) en Leonard Nolens (1976 en 1991).