Gedicht voor Wouter Weylandt in Zwijnaarde

In Zwijnaarde werd een gedicht onthuld voor Wouter Weylandt. De jonge Gentse wielrenner overleed een jaar geleden bij een afdaling in de Ronde van Italië. Het gedicht ‘Wouter Weylandt for ever’ werd geschreven door Willie Verhegghe en hangt op een gedenkplaat langs de Schelde nabij café De Meersbloem. Wouter Weylandt (1987-2011) ging vaak trainen langs de Scheldedijk.

Op de foto: de ouders van Wouter Weylandt en dichter Willie Verhegghe met zijn vrouw bij de inhuldiging, juni 2012.

Willie Verhegghe, stadsdichter van Ninove en onlangs 65 geworden, is gepassioneerd door de wielersport en schreef en publiceerde diverse wielergedichten (o.a. Renners sterven niet,  PoëzieCentrum, 2004). In Poëziekrant 4/2011 verscheen een in memoriam van zijn hand voor Wouter Weylandt. Onlangs verscheen zijn nieuwe dichtbundel Door de Muur (Uitgeverij Kannibaal). Tijdens de Tour wordt Verhegghe geïnterviewd over zijn wielerpoëzie door Karl Vanniewkerke in zijn Tour-programma Vive le vélo, op zondag 15 juli op VRT-Sporza-televisie.

Hieronder het gedicht 'Wouter Weylandt forever', te zien vanaf de Scheldedijk in Zwijnaarde.

 WOUTER WEYLANDT FOR EVER
- van zijn Scheldevrienden -
 
We horen je lach en adem nog, beste Wouter,
zien de glans van zweet en regen op je benen,
we fietsen hijgend achter je stevige body aan
wanneer de Schelde plots een lang grijs rouwlint wordt.

Maar we dromen, lieve vriend, we dromen dat je er
nog bent, ook al ben je uit het zicht verdwenen.
Want renners sterven niet, Wouter, en zeker jij niet
met je gulle glimlach, je schalkse Uilenspiegelblik,
het grote sterke hart ook waarmee je nu nog
zonder dat we je zien of horen
warmte naar ons toewaait telkens wij hier fietsen.
 
Zet ons uit de wind, beste ploegmaat,
gun ons de beschutting van je kracht en schouders,
duld ons in je wiel en blijf leven in de warmste plek
van ons treurend hart dat voor jou blijft slaan.
Tot in de wielereeuwigheid
 
willie verhegghe